خاطری که گذشت

پدر 

پدر یعنی گرمی یک خانه.

پدر یعنی شونیه مردانه.

پدر یعنی اشک پنهانی.

پدر یعنی قلب بارانی.

هزاران غم پشت لبخندت.

چه کردی با قلب فرزندت.

گذشتی از خودت تا جان بگیرم.

من برای خستگی هایت بمیرم.

دورت بگردم،درمون دردم،آخه تو تکیه گامی.

انگار هزارتا آدم باهام ن ،وقتی باهامی.

خاطری که گذشت...

بعد مرگم شده بود. آمدم مجلس ترحیم خودم،  همه را می دیدم. همه آنها که نمیدانستم ،عشق من در دلشان ناپیداست.            واعظ از من می گفت...از نجابت هایم از همه خوبی ها وبه خانم ها گفت:اندکی آهسته تاکه مجلس بشود سنگین تر.راستی این همه اقوام و رفیق!!??من خجل از همه شان!من که یک عمر گمان می کردم          تنهام    و نمی دانستم من به اندازه یک مسجد پر از آدم دوستانی دارم همه شان آمده اند!چه عزادار و غمین...من نشستم به کنار همه شان وه چه حالی بودم همه از خوبی من می گفتند.حسرت رفتن ناهنگامم خاطراتی از من که پس از رفتن من ساخته اند از رفاقت هایم از صمیمیت دوران حیات یک نفر گفت چه انسان شریفی بودم.دیگری گفت فلک گلچین است.یک نفر هم می گفت:من و او وه چه صمیمی بودیم!!!!وعجب است مرا او سه سال است که با من قهر است!!!!یک نفر ظرف گلابی آورد و کتاب قرآن که بخوانند کتاب و ثوابش برسانند به من گر چه برداشت رفیق لای آن باز نکرد.وثوابش که نیامد بر من آن که صد بار به پشت سر من غیبت کرد آمد آن گوشه نشست .من کنارش رفتم.اشک در چشم،عزادار و غمین خوبی ام را می گفت چه غریب است مرا ..!!!آن ملک آمد باز آن عزیزی که به او گفتم من:فرصتی میخواهم  خبر آورد مرا می شود برگردی.مدتی باشی در جمع عزیزان خودت...نوبت بعد،تورا خواهم برد....روح من رفت کنار منبر...وچه آرام به واعظ فهماند.اگر این جمع مرا می خواهند.فرصتی هست مرا.می شود برگردم.من نمی دانستم این همه قلب مرا می خواهند.باعث این همه غم خواهم خاطری که گذشت...

پیش از خداحافظیت،  چتری به دستت میدهم!پایی به راهت می کشم،  شاید که برگردی!بجای هر حرفی فقط،خطی ز چشم خیس خود،تا به نگاهت می کشم،،  شاید که برگردی.باران ببارد میروی،باران نبارد میروی!این بغض بی صاحب چرا،از تو ندارد پیروی.بی من شدی راهی چرا؟از من نمی خواهی چرا؟کاری کنم پیدا کند.پایان خوش این ماجرا.... خاطری که گذشت...